ทุลักทุเลไปหน่อย แต่ก็มาถึงโอซาก้าจนได้ 

 ช่วงบ่น 

บริษัทจองตั๋วสายการบินจีนให้ บริการประทับใจไม่รู้ลืม...

  ออกเดินทางวันที่ 12 กำหนดการเครื่องออก ตีหนึ่ง ถึงเซี่ยงไฮ้ตอนเจ็ดโมงเช้า (ต้องไปต่อเครื่องที่เซี่ยงไฮ้  รอบเก้าโมงเช้า ของคนอื่นได้นั่งสายตรงไปลงญี่ปุ่นกันทั้งนั้น สงสัยบริษัทนี้ ประหยัดงบ ซื้อตั๋วถูกให้แหงมๆ)

 เครื่องดันโดนดีเลย์ กว่าจะออก ตีสี่ ไปถึงเซี่ยงไฮ้ตอนเกือบเก้าโมง พอลงเครื่องปุ๊บ เจ้าหน้าที่มาตามตัวให้รีบไปต่อเครื่องทันที ได้วิ่งมาราธอนพร้อมสัมภาระกระเป๋าสามใบ พิกัดยี่สิบกว่ากิโล ตุเรงๆขึ้นเครื่อง... เหนื่อย_บหาย

 ช่วงเปิบพิสดาร : อาหารที่แจกให้กินบนเครื่อง คือขนมปังก้อนกลม กินกับผักดอง!  (กินไม่ลงจริงๆ เหนื่อยก็เหนื่อย กัดไปได้หน่อยเดียว..)

 ยัง...วิบากกรมยังไม่หมด พอมาถึงสนามบินคันไซ มีแอร์โฮสเตสหน้าตาน่ารัก มายืนถือป้ายชื่อเรา ตอนแรกก็นึกว่าบริษัทส่งคนมารับ 

 ที่ไหนได้ เค้ามาแจ้งข่าวร้าย "กระเป๋ายังอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ค่ะ กรอกแบบฟอร์มทางนี้นะคะ เดี๋ยวจะส่งไปให้"

สรุป เสียเวลาไปอีกชั่วโมง กว่าจะได้ออกจากสนามบิน แถมวันรุ่งขึ้นไม่มีเสื้อผ้าจะเปลี่ยน ทนเหม็นไปอีกวัน

หลังจากนั้นก็นั่งรถไฟใต้ดินไปที่พัก

 จบช่วงบ่น 

  แปะๆรูป

ทะเลเมฆ 

ห้องพัก เป็นห้องเล็กๆ แต่ก็อยู่สบายดี ที่พักก็มีอุปกรณ์ครบครัน ทั้งเครื่องซักผ้า อบผ้า เตารีด 

ระเบียงด้านนอก มองออกไปเจอ รร.มัธยมพอดี 

ทางสนามบินติดต่อทางที่พัก ว่าสัมภาระยังมาไม่ถึง ทางนี้ก็จัดการเตรียมชุดยูกาตะไว้ให้ใส่นอน พร้อมผ้าเช็ดตัว สบู่ แชมพูสำหรับใช้ชั่วคราวให้ทันที (โดยเราไม่ต้องแจ้งเรื่องขอเลย) ทำงานได้ประทับใจจริงๆ

 ห้องน้ำเล็กๆ เวลาแช่อ่างต้องนั่งงอขา แต่ช่วงนี้พ้นหน้าหนาวแล้ว เลยไม่ต้องใช้

วันรุ่งขึ้น ก็มาถ่ายหน้าศูนย์ฝึก(ที่เดียวกับที่พัก) 

วันนี้ขอจบแค่นี้ก่อน ไว้เจอกันเอนทรี่หน้าครับ